het individuele museum

Voor veel jonge mensen, die in het digitale tijdperk zijn opgegroeid, is de virtuele wereld reëler dan de echte wereld, vooral sinds de pandemie hen dwong thuis te blijven en zelfs werk of school een virtuele wereld werd. Voor iedereen, ook voor kunstenaars kan de virtuele omgeving een zegening zijn. In de echte wereld hebben kunstenaars geluk als een museum een van hun schilderijen aan de muur hangt. Zelden heeft de schilder invloed op de omgeving van het tentoongestelde schilderij, maar in de digitale wereld kan de kunstenaar een eigen museum creëren en gratis gebruik maken van alle mogelijkheden die de digitale technieken bieden.

museum van een enkele tekening

De eerste van de museumzalen bestaat uit een aquarel van een anonieme jonge vrouw met een gestileerd kapsel, gebaseerd op een internetfoto. Ze is een van de miljoenen individuen die zich, zoals de meesten van ons, speciaal voelen, en wel zo speciaal dat ze hun uiterste best doen om aandacht te krijgen in de virtuele wereld door te delen wat zij het beste aan zichzelf vinden.

We leven voor onze “likes”, maar in de virtuele wereld is het moeilijk om je te onderscheiden en de meesten zijn gedoemd om in de menigte te verdwijnen. Dit portret is het ene beeld dat een compleet nieuwe virtuele wereld creëert en een museumzaal vormgeeft met schilderijen, video en objecten. We zien een museumzaal en nauwelijks de individuele persoon die de bouwsteen is waardoor de hal is gevormd. 

een korte rondwandeling door een museumzaal in virtual reality

Het individu, gevangen in hokjes, met wisselend perspectief, voorgrond achtergrond, zoekend naar een prominente plek, een veelal vergeefse poging zich te onderscheiden en de onsterfelijkheid te verdienen, op zoek naar de eigen identiteit. Het individu dat op zoek is naar een prominente plaats in de veelkleurige grijze massa vol stuiterballen. Het leven is een flipperkast!

Het model dat poseert,  de ster met miljoenen volgers is amper nog een individu, maar veeleer een uiterlijke vertoning, een vorm waarvan de inhoud ondergeschikt geworden is, een lichaam waarin de geest het pleit heeft verloren. Het is de beeldcultuur die de wereld vorm geeft, een tekening waarmee getekend wordt, een van de verworvenheden van de digitale wereld.

de zaal van de paddo's

Vaak heb je er geen oog voor en daarom zie je ze eigenlijk bijna nooit, maar soms schieten ze als paddestoelen uit de grond.

Veel  paddestoelen verschijnen kortstondig in de herfst, de tijd van rotten en verval in de natuur.  Paddestoelen zijn vluchtig, ze duiken op alsof ze uit het niets ontstaan, zijn kwetsbaar en verdwijnen weer snel…. Feitelijk leven ze ondergronds en zien wij enkel de vruchten. Ze hebben een hoofd of een hoed zoals wij mensen. Paddestoelen brengen in praktijk wat sommigen ook aan mensen toedichten, namelijk dat  wij slechts een kortstondig zichtbare uiting zijn van een eeuwige onzichtbare ziel die elders vertoeft.

Veel dierlijke organismen ( fauna) hebben manieren ontwikkeld om zich te verplaatsen, over land, in het water of door de lucht. De wereld van de planten (flora) en schimmels of funga, waartoe de paddestoelen behoren is aanzienlijk passiever. Planten en paddestoelen hebben zelden de beschikking over instrumenten om het overleven actief te bevorderen. Hebben wij benen om weg te hollen, tanden en handen voor de verdediging, planten en paddestoelen zijn onthand. Overleven bomen vaak door hun stevigheid, paddestoelen doordat ze veelal onder de grond verstopt zitten en doordat de vruchten afschrikwekkend zijn door kleur, stank en giffen. Paddestoelen zijn geen individuen zoals mensen of bomen en de meeste dieren, maar de zichtbare vruchten van onzichtbare individuen.